MAKALELERİM >> VAY BE, DÜN BEN DE SADE VATANDAŞTIM….
VAY BE, DÜN BEN DE SADE VATANDAŞTIM….
Kahramanmaraş'ın En Kapsamlı Rehber Sitesi
VAY BE, DÜN BEN DE SADE VATANDAŞTIM… O gün, bugün bu hikâyeyi hiç unutmam, denk geldikçe çevremdeki insanlara anlatırım. İnsan büyüdükçe küçülmeyi bilmeli. Büyümek ne ise?

VAY BE, DÜN BEN DE SADE VATANDAŞTIM….


2008 yılı bir Ramazan gününde doktora tez savunmam için Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsünün seminer salonunda son hazırlıkları yapıp heyecanlı bir şekilde jüri üyelerini bekliyorum. 


Sunum için o günün şartlarında teknolojinin bahşettiği tüm nimetleri kullanmak üzere hazırlamışken, ne olur ne olmaz elektrik kesilir, program çalışmaz, bilgisayar çöker diye klasik olsa bile “hand out” diye tabir edilen “dinleyici kopyalarını” da hazırda bulunduruyordum.  Neyse ki sorunsuz bir şekilde tez savunmamı tamamlayıp, doktor unvanı almaya hak kazanmıştım.  Artık sıra resmi prosedürleri hazırlamaya kalmıştı.  Kağıtlar, dosyalar, cd ler ve imza işleri…. Tüm bu işlemler ile uğraşırken, Sosyal Bilimler Enstitüsü Müdür Yardımcısı Prof. Dr. Fatih Tepebaşılı Hocamın odasına uğradım. 

- Haydi, bakalım geçmiş olsun, hayırlı olsun Yağmur Hocam, dedi

Ben de kendisine teşekkür ettim.

-Hocam şu pencereden aşağıya bir bak, bakalım ne göreceksin? diyerek pencereyi işaret etti.

Fatih Hocamın ne demek istediğini daha doğrusu ne amaçla böyle bir şey istediğini anlamamıştım ancak yine de 8. kattan aşağıya doğru baktım.  Ramazan ayı olması sebebi ile bir durgunluk vardı ancak her zamanki kampüs görüntüsüydü işte.  İnsanlar oradan oraya karınca gibi koşuşturuyordu, park yerinde araçlar vardı, ağaçlar her zaman ki gibi dingindi… Bunlardan bahsettim.


- Başka ne görüyorsun? diye sorusunu yineledi Fatih Hocam.


Bir taraftan tez savunma sonrası üzerimden bir yük kalkmasının verdiği yorgunluk, bir taraftan ne cevap vermem gerektiğini düşünürken “Vallahi, benden bu kadar Hocam” dedim.


- Gel Hocam gel, otur da bir hikâye anlatayım sana, dedi.


Adamın birisi yıllardan beri muhtar seçilebilmek için uğraşıp dururmuş. Birkaç seçim atlattıktan sonra nihayet muhtar seçilmiş.  Ertesi gün evinin teras katında oturmuş sedirine, almış kahvesini eline, bir taraftan kahvesini içerken, bir taraftan da nargilesini höpürdetiyormuş… Arada bir terastan aşağıya bakıp, gelen geçen insanları süzermiş, sonra kendi kendine “vay be, şu işe bak, daha dün ben de bunlar gibi sade vatandaştım, şimdi muhtar oldum” diye söylenerek keyiflenirmiş…


- Mesaj alındı, Hocam dedim ve epeyce gülüştük. 


O gün, bugün bu hikâyeyi hiç unutmam, denk geldikçe çevremdeki insanlara anlatırım.  


İnsan büyüdükçe küçülmeyi bilmeli. Büyümek ne ise?

 

Doç.Dr. Yağmur Küçükbezirci

 

 

 

CopyRight © 2015 www.yagmurkucukbezirci.com